Imperium Romanum
foto

Niewolnictwo

Niewolnictwo (łac: servitudo) w starożytnym Rzymie było zagadnieniem barzo powszechnym. Niewolnikiem (servi) można było zostać przez urodzenie, jako jeniec lub zdobycz wojenn, w momencie, kiedy zostało się złapanym przez handlarzy niewolników, a nawet sprzedanym przez własną rodzinę albo też w przypadku, kiedy nie można było spłacić zaciągniętych długów. Handel niewolnikami kwitł przez dziesiątki lat, napędzając gospodarkę całego Imperium.

Plebejusze

Na początku w Rzymie wykształciły się dwa stany: patrycjuszy i plebejuszy. Były to całkowicie przeciwne grupy społeczne. Toczone pomiędzy nimi walki o równouprawnienie polityczne i cywilne doprowadziły do jeszcze większych podziałów społecznych. W II wieku p.n.e. ukonstytuował się nowy stan – ekwici. W hierarchii znajdował się on na drugim miejscu, to jest między patrycjuszami, a plebejuszami. Ekwici czerpali zyski z eksploatacji prowincji, co zagrażało interesom arystokracji. Dlatego też w II wieku p.n.e. doszło do poważnego konfliktu między ekwitami, a arystokracją. W okresie tego konfliktu wyłoniła się nowa grupa – nobilowie. Narodzili się oni z arystokracji senatorskiej i byli najbardziej wpływową warstwą w państwie. To głównie ta warstwa pchnęła państwo rzymskie do ekspansji, która pozwalała nobilom poszerzać swoje wpływy i mnożyć majątek.

foto

Patrycjusze

Patrycjusze (patricii), była to uprzywilejowana, wyższa warstwa społeczna, która pojawiła się w okresie Republiki Rzymskiej. Początkowo, przyjmuje się, że patrycjusze byli potomkami arystokracji rodowej, która we wczesnym okresie państwa, (okres królewski i republika) cieszyła się pełnią praw politycznych i możliwością na obejmowania urzędów.

Patrycjusze, którzy wchodzili w skład senatu mogli sprawowć rządy w republice. Od 445 roku p.n.e. dozwolono na małżeństwa patrycjuszy z córkami plebejuszy. Byli oni przeciwieństwem patrycjuszy. Monopol na władzę, jaki uzurpowali sobie patrycjusze, spowodował konflikt z plebejuszami. Walka o podział władzy zakończyła się na początku III wieku p.n.e., gdy ustaliła się chwiejna równowaga między obiema grupami. Wówczas to plebejusze w 287 roku p.n.e. uzyskali pełnię równych praw. Ponadto niektóre funkcje sakralne były na stałe przypisane patrycjuszom (do 44 roku p.n.e.).

Z biegiem lat (szczególnie w okresie późnej republiki i cesarstwa) stara warstwa patrycjuszy, w skutek wojen domowych, upadku ekonomicznego państwa, proskrypcji i nielicznego potomstwa wykruszyła się i została zastąpiona przez patrycjuszy mianowanych przez władców.